Chris

Tanzania

Dit is
Chris Haule (1968)

Vaderland
Tanzania

In Nederland sinds
2005

Woont in
IJburg

Beroep
Elektricien

Dol op
Naar de bioscoop gaan

Tanzania in Amsterdam
Winkels in Amsterdam Oost met Afrikaanse producten

Mist
‘Mijn ouders zijn allebei overleden en daardoor mis ik Tanzania minder dan ik anders zou doen. Mijn vrouw en kind zijn het belangrijkste in mijn leven en die heb ik hier. Ik mis wel het weer en de zon. En uiteindelijk blijft thuis altijd thuis, en dat is voor mij Tanzania.’

Wil altijd nog
Mijn opgedane kennis overdragen aan mensen in Tanzania.

 

‘In 2005 ben ik naar Amsterdam gekomen voor mijn Nederlandse vriendin. Ik had haar ontmoet in Tanzania waar ze 2 jaar werkte. Toen ze in 2004 terugging naar Amsterdam, ben ik die zomer een maand in Amsterdam op bezoek geweest. Het was mijn eerste keer buiten Afrika. Ik had de Lonely Planet gelezen en mijn beeld van Amsterdam werd bevestigd: prachtige architectuur en mooie grachten. Toch was het raar om te zien dat er coffeeshops waren en dat de Wallen echt bestaan. Zoiets is streng verboden in Tanzania. 

Mijn eerste en grootste uitdaging hier was een baan vinden. Ik was echt stomverbaasd dat mensen hier geld krijgen als ze niet werken, nog steeds trouwens. In Tanzania was ik een gediplomeerd automonteur en werkte ik in het bedrijf van mijn broer. Hier ben ik weer onderaan begonnen, want mijn diploma werd niet erkend. Dagelijks ging ik naar een inburgeringcursus en leerde de taal. De rest van mijn tijd vulde ik op met baantjes als schoonmaker en postbode. Uiteindelijk heb ik een opleiding elektrotechniek gedaan en daarna kreeg ik gelijk een baan. Ik werk nu nog steeds bij dezelfde baas.

De inburgeringcursus geeft een formeel Nederland weer. In de praktijk is dat heel anders. In Tanzania zijn onze regels en gewoontes zoals die van de Engelsen. Een baas is een baas en heeft altijd gelijk. Ik schrok toen tijdens mijn opleiding studenten in discussie gingen met de docent. Bij ons is het: mond houden en niet tegen ze ingaan.

Toen ik klein was mochten ouders een corrigerende tik geven en de communicatie tussen ouder en kind was ook heel anders. Hier mag een kind bijvoorbeeld alles vragen. Bij ons bepaalt de ouder wanneer het tijd is om bepaalde zaken uit te leggen.

Ik verbaas me nog steeds over verjaardagen en feestjes. De eerste keer dat ik met mijn vriendin meeging, zei iedereen tegen elkaar: “Wat heb je een mooie jurk aan!” Of ze gaven een ander compliment. Ik zei tegen mijn vriendin: “Dit is een grapje, waarom maakt iedereen een compliment? Ik vind die jurk niet eens mooi.” Dat directe en eerlijke van de Amsterdammers valt dus wel mee. Sowieso betekent een feestje bij ons drinken en dansen. Hier drinken mensen wat en praten, praten en praten. Ze praten zoveel. Wij praten veel minder over ons privéleven en meer over politiek. Hier vragen mensen dingen als: “Wat heb je gedaan? Heb je een nieuwe broek? Waar heb je die gekocht? Hoe duur wat die blouse? Lekker weer he? Heb je iets gedaan in de zon?” Waarom moeten mensen dit allemaal van mij weten? Ik zeg liever: “Kom laten we dansen!”

28 Amsterdammers hebben de Tanzaniaanse nationaliteit

180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen