Daniel

Uruguay

Dit is
Daniel Chavez (1964)

Vaderland
Uruguay

In Nederland sinds
1996

Woont in
Westerpark

Beroep
Sociaal Antropoloog

Dol op
Kopje Italiaanse koffie met een Nederlands koffiebroodje in een klein cafeetje in de Jordaan

Uruguay in Amsterdam 
Het Vondelpark, lijkt op een park in Montevideo

Wil altijd nog
Nederlands spreken met het goede accent

Mist
De bar-cultuur en de politieke discussies

‘In 1994 kwam ik voor het eerst naar Nederland, naar Rotterdam voor zes maanden studie. Twee jaar later kwam ik terug om een master en PhD te doen in Den Haag en daar werd ik verliefd op een klasgenoot, een meisje uit Albanië. We trouwden en kregen een zoon. Haar werk was in Amsterdam en na twee jaar heen en weer rijden tussen Amsterdam en Den Haag ben ik bij haar gaan wonen.

Ik houd van Amsterdam. Het is één van de mooiste steden van de wereld. Als het klimaat beter was, zou Amsterdam een paradijs zijn. Maar eerlijk gezegd heeft Uruguay ook geen top klimaat, vooral in de winter niet. Mijn Albanese vrouw en ik zijn gescheiden, maar nog wel steeds goede vrienden. Nu ben ik alweer veertien jaar met een Italiaanse vrouw samen. Zij heeft veel meer moeite met het beroerde weer in Nederland dan ik en klaagt daar veel over.

Mijn zoon is autistisch. Hij gaat naar school en dat gaat heel goed. Ik ben blij dat hij in Nederland woont, want hier hebben ze goede diensten voor iemand zoals hij. Ik ga graag met hem wandelen, in het Westerpark bijvoorbeeld waar ik vlakbij woon. En zijn favoriete plek is Artis. Zelf ga ik regelmatig terug naar Uruguay. Het is niet makkelijk om mijn zoon mee te nemen, dus ga ik altijd alleen. Ik ben de jongste uit een gezin van zeven kinderen, waarvan niemand ooit in Amsterdam is geweest, maar ze zijn dol op mijn verhalen. Ze denken dat Europa perfect is.

Ik ben sinds kort officieel Nederlander. Ik heb er lang over nagedacht of ik dat wel wilde. Ik voel me ook nog erg Uruguayaans en ik wilde dat niet verliezen. Maar ik heb ook niks verloren, ik heb er alleen iets bij gekregen. Nu sta ik met één voet in Uruguay en met één voet in Amsterdam. Het probleem is alleen dat Nederlanders je toch blijven zien als een buitenlander. Ze zien je als iemand die hier niet hoort. Als je kritiek hebt op het land, dan reageren ze door te zeggen: “Als je het niet leuk vindt, dan ga je toch naar huis.” Maar als een autochtone Nederlander dezelfde kritiek heeft, is er niks aan de hand. De Nederlander vindt zichzelf heel tolerant, maar dat is hij niet altijd. Dat is in de loop der jaren wel erger geworden. Dat komt door de media. En door de crisis. De massamedia beïnvloedt de meningen. Rechtse partijen rukken op. Overigens is het een Europees probleem en is het in Amsterdam nog het minst erg.’

110 Amsterdammers hebben de Uruguayaanse nationaliteit

180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen