Bibianna

Colombia

Dit is
Bibiana Daza Varón (1976)

Woont in
IJburg

Vaderland
Colombia

In Nederland sinds
1996

Beroep
Secretaresse

Dol op
Salsa dansen

Eerste indruk
De vrijheid


Wil altijd nog
Een praktijk voor kinderen met problemen starten

Colombia in Amsterdam
Bij restaurant Tropico hebben ze leuke muziek en kan je een hapje proeven. Voor uitgaan moet je naar El Punto Latino op het Leidseplein

Mist
Ik mis de vrolijkheid op straat. In Colombia is het altijd feest en er is altijd zon en de mensen zijn vrolijk

Kan niet wennen aan
De winter. Het is elk jaar weer een shock hoe koud het hier wordt. Mijn schoonvader blijft grappen maken over de mutsjes die mijn baby’s heel lang hebben gedragen

 

'Ik kwam op mijn achttiende naar Nederland om bij mijn zus te gaan werken als au pair. Zij woonde met haar Nederlandse man in Oegstgeest, maar elk weekend ging ik stappen in Amsterdam. Naar het Leidseplein, of naar café The Last Waterhole op de Wallen voor concerten. Na een jaar ging ik terug naar Colombia, maar ik wilde liever hier blijven. Het was te leuk. In Colombia heb je veel sociale druk. Mensen letten op je, waar je bent en met wie. Hier is zoveel meer vrijheid. Iedereen doet waar hij zin in heeft. Op mijn eenentwintigste kwam ik weer naar Amsterdam. Ik was dus de tweede dochter van mijn ouders die naar Nederland verhuisde en dat vonden ze erg moeilijk.

 

Intussen ben ik hier nog steeds, ben ik getrouwd met een Amsterdammer en hebben we twee kinderen. Er waren genoeg dingen waar ik best aan moest wennen hier. Natuurlijk het plannen en op tijd komen, maar ook bijvoorbeeld dat ik een afspraak bij de tandarts vergeten was en dat ik toch een rekening kreeg. Ik dacht: “Ik ga toch niet betalen als ik niet ben geweest?” Maar na de derde aanmaning heb ik toch maar betaald en ervan geleerd.

 

Mijn dochter hebben we gedoopt toen ze twee jaar was en ik leer haar dat God bestaat. Maar zij zegt: “Mama ik wil niet kiezen voor religie, dat doe ik later wel.” Nou, zeg dat maar eens in Colombia tegen je ouders. Over homoseksualiteit worden kinderen hier ook al jong voorgelicht, dat je ook samen kan leven als twee vrouwen of twee mannen. Laatst zagen we twee vrouwen tongzoenen op straat en dan zegt mijn dochter: “Kijk mama, het zijn twee vrouwen, dat kan ook.” Ik vind dat heel fijn, dat je dat hier kan zeggen. Ik ben blij dat er hier geen taboe ligt op dingen. Zij groeit op met het idee dat alles kan.

 

Ik vind ook dat ik me als buitenlander hier moet aanpassen. Je moet de taal leren en de tradities weten. Met mijn kinderen vieren we bijvoorbeeld Sinterklaas. Dat ken ik natuurlijk totaal niet uit Colombia, maar ik vier het zelf heel groot thuis. Wat betreft de discussie rondom zwarte Piet denk ik dat het jammer zou zijn om een feest af te schaffen, omdat een groep mensen zich beledigd voelt. Waarom niet gewoon met gekleurde Pieten de feesttraditie doorvoeren?

 

Ik voel me niet zo snel beledigd of gediscrimineerd. Al ben ik wel van slag geweest van iets wat gebeurde toen ik laatst in een park was. Mijn zoontje rende op twee honden af en ik riep: “Niet die honden aanraken!” Want ik ben zelf behoorlijk bang voor honden. De hondeneigenaar zei: “Waarom niet? Als het je niet bevalt hier, ga dan terug naar je eigen land kut buitenlander.” Ik had terug kunnen zeggen: “Ik ben misschien wel een buitenlander, maar net zo Nederlands als jij.” Ik hoef dit niet te pikken. Al heb ik daarna erg gehuild. Zo voel ik me niet vaak en ik realiseerde me dat discriminatie echt bestaat. Inmiddels kan ik zeggen dat als je zulke dingen zegt, dan is dat echt jouw probleem. Het is als een cadeautje krijgen, je kan het aannemen of afslaan.’

1.227 Amsterdammers hebben de Colombiaanse nationaliteit

180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen