Laura

Honduras

Dit is
Laura Garcia (1992) 

Woont in
Watergraafsmeer

Vaderland
Honduras

In Nederland sinds
2015

Beroep
Student marketing 

Houdt van
Reizen: bezocht al vijftien landen

Bijzonder aan Amsterdam
De ruimdenkende en gastvrije mensen

Honduras in Amsterdam
De drukte van de Albert Cuypmarkt en verscheidenheid in producten is net als thuis 

Wil altijd nog
Naar de Keukenhof. Alleen al om de perfecte foto te hebben en daarmee mijn moeder jaloers te maken

Mist
Mijn familie en het eten. Bijvoorbeeld baleada. Mijn moeder stuurt me de speciale bonen hiervoor op en zo maak ik met tortilla wraps mijn eigen variant hier

‘Ik doe een eenjarige masteropleiding aan de VU in Amsterdam. Hiervoor heb ik drie jaar in Bremen gestudeerd. Toen ik werd aangenomen in Bremen, was ik in shock. Ik dacht: “Het gaat gewoon echt gebeuren.” Europa is toch heel wat anders dan Amerika, dat ligt bijna om de hoek van Honduras. Voor Europa moet je op zijn minst drie vliegtuigen pakken en mijn ouders waren ook echt van slag dat ik erheen ging. Maar de kans was te goed om te laten schieten.

 

Het is de beste beslissing van mijn leven geweest om naar Europa te gaan. Ik ben zo blij dat ik in Amsterdam studeer. Hier draait het om je leven te leven, terwijl het in Amerika  bijvoorbeeld vooral gaat om het vinden van de beste baan. Als ik mijn tijdlijn op Facebook bekijk, zie ik de ene verloving na de andere aangekondigd worden thuis. Er komen baby’s en er wordt getrouwd. En dan denk ik: “Oh mijn God, we zijn drieëntwintig jaar, er is nog zoveel meer te zien en te beleven.” Mijn oma is wel bezorgd hoor, ze vraagt regelmatig of ik wel ga trouwen.

 

Met Honduras is Amsterdam eigenlijk niet te vergelijken. Neem alleen al het weer. In Honduras hoef je nooit op te zoeken wat voor weer het wordt, het is altijd lekker. Hier heb ik een buienradar alarm. In Honduras leefde ik in een gated community, terwijl je hier zo vrij bent. Ik voel me compleet veilig als ik om twee uur ’s nachts naar huis fiets.

 

De eerste keer in Amsterdam was ik wel in shock van alle fietsen. Mijn ouders kwamen me opzoeken in Duitsland en hadden een stop-over in Amsterdam. We besloten een paar dagen hier te blijven. Een van de eerste dingen die we hebben gedaan, is een foto maken van de parkeergarage voor fietsen bij het Centraal Station. Onvoorstelbaar dat zoiets bestaat! Waar ik niet aan kan wennen, is de geur van wiet in de ochtend. Ik vraag me dan af: “Waarom zo vroeg? Heb je überhaupt ontbeten?”

 

In mijn weekend ga ik naar de Hillsong kerk. Dat is in club Escape. Ik doe bij de ochtenddienst de vertaling naar het Spaans en ga zelf naar de dienst erna. Om zeven uur ’s ochtends wordt de club schoongeveegd en dan beginnen de diensten. Om twaalf uur staat er een rij voor de deur, maar dan dus niet voor een feest, maar voor de kerk. Deze kerk staat voor vrijheid, kom zoals je bent. Amsterdam, de stad die voor mij staat voor vrijheid en deze kerk die daar ook voor staat, maken dat het hier voor mij voelt als een win-win situatie. Grappig dat ik met mijn blonde haren en blauwe ogen zo opga in de massa hier. In Honduras werd er als baby al om me gevochten door de zusters, omdat ik er anders uitzag en ik werd vaak op straat aangesproken in gebrekkig Engels.

 

Of ik hier blijf, weet ik nog niet. Wel weet ik dat ik nog lang niet klaar ben met het ontdekken van Amsterdam.’

 

30 Amsterdammers hebben de Hondurese nationaliteit

 

 

 

180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen