Andreina

Venezuela

Dit is
Andreina Ramos (1971)

Vaderland
Venezuela

In Nederland sinds
2009

Beroep

Fitnessondernemer en HR-professional

Wil altijd nog
Alle musea bezoeken tijdens Museumnacht

Eerste indruk
Iedereen is zo lang

 

  

‘Waar ik echt niet aan kan wennen, zijn de verjaardagen in Nederland. Dat iedereen elkaar feliciteert: “Gefeliciteerd met je buurman, smak, smak, smak…” Hoezo? Ik ben toch niet jarig! En dan dat vreselijke lied: “Lang zal ze leven…” In iedere taal is de melodie van Happy Birthday hetzelfde, maar hier moet het weer anders met dat hiep hiep hoera.

 

Maar waar ik nu al niet meer zonder kan, is de Hema. En ook mijn moeder die in Venezuela woont en mijn zus die in Chili woont, heb ik met het Hemavirus besmet. Als we elkaar bellen, beginnen we de Hematune te neuriën. Voor mijn zus had ik een ‘Ik mis je pakket’ gemaakt. Naast stroopwafels zaten daar allemaal Hemaproducten in.

 

In het begin was ik extreem ongelukkig in Amsterdam. Ik had het heel moeilijk. Niet omdat de mensen niet aardig waren, maar door hoe het leven hier wordt geleid. Overal zijn wachtlijsten voor. Voor de sportschool, voor de crèche, voor alles. “Hoe moet ik ooit een baan vinden als ik mijn kind niet kan onderbrengen,” heb ik vaak vertwijfeld uitgeroepen. En dan die taal! Weet je wel hoe moeilijk het is voor een zevenendertigjarige vrouw uit Venezuela om Nederlands te leren? Soms wilde ik uit frustratie een gat in de muur slaan. Maar ja, ik kan moeilijk een heel land vragen om een andere taal te spreken.

 

Wat ik me ook nog goed kan herinneren uit die begindagen was een specifieke avond. Het was een uurtje of zes en mijn man en ik liepen langs de huizen, toen we ergens binnen een familie aan tafel zagen eten. “Wat doen ze daar?” vroeg ik. Het leek me nogal laat voor de lunch. “Ze zijn aan het avondeten,” antwoordde mijn man. Ik vroeg hem het te herhalen, want ik kon het me niet voorstellen dat mensen daadwerkelijk om zes uur aan het diner zaten. Ook aan de lunch heb ik enorm moeten wennen. Wij zijn gewend om die warm te eten. Als ik aan mijn moeder vertel dat ik Giulia een boterham met pindakaas geef, zal ze haar wenkbrauwen tot aan haar kruin optrekken van verbazing.

 

We hebben ook familie in Italië waar mijn man vandaan komt, dus daar zouden we ook nog heen kunnen, maar ik blijf toch het liefst hier in Amsterdam. Mijn Nederlands begint steeds beter te worden. Dat van mijn man is nog veel slechter. Als kinderen vragen of Giulia buiten komt spelen, zegt hij: “Ik ook.” En “alsjeblieft” spreekt hij uit als “microsoft”. Het mooie van Amsterdam is gelukkig dat je hier kan zijn wie je bent. Dus laat mijn man lekker buiten spelen. Microsoft!’

 

269 Amsterdammers hebben de Venezolaanse nationaliteit

 

 

180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen