Godfrey

Zuid-Soedan

Dit is
Godfrey Lado (1978)

Vaderland 
Zuid-Soedan

Woont in
Nieuw-West

In Nederland sinds
1997

Beroep
Schrijver, dichter en zanger

Eerste indruk
Het is een spannende stad

Zuid-Soedan in Nederland
Het bos tussen de stad en Ruigoord

Favoriete plek
Huis van de wijk de Buurtzaak, Huis van de Wijk de honingraat, Buurt Cafe Westside. Daar zit ik veel. Bij deze drie ben ik heel erg actief met verbinding en bruggenbouwen. Ook help ik mensen die de overgang van een ander land naar hier hebben gemaakt door middel van muziek, poëzie en informatie over die landen.


‘Ik wist niet beter dan dat het altijd oorlog was. Ik dacht dat dit bij het leven hoorde. Oorlog was mijn realiteit. Pas in Nederland ervoer ik hoe het is als er geen oorlog is.

Op mijn negentiende ben ik naar Nederland gevlucht. Ik was klaar met mijn studie, maar om verder te mogen studeren moest ik deelnemen aan de oorlog. Ik ben gevlucht. In eerste instantie kwam ik in Den Bosch terecht en via een zogenaamde transfer in de asielprocedure in Amsterdam. Amsterdam is mijn tweede thuis. Ik zeg niet dat ik Nederlander ben, maar Amsterdammer.

Zuid-Soedan bestaat sinds 2011. Voor het eerst heb ik een land. Ik voelde me niet thuis in het oude Soedan. Officieel mag ik nog steeds niet terug naar Soedan. Vijf jaar geleden ben ik voor het eerst in achttien jaar naar Zuid-Soedan gegaan. Het voelde meteen als thuis. Alles is herkenbaar. Mijn moeder is blij dat ik in Amsterdam ben en wil ook dat ik hier blijf. Als ik in Zuid-Soedan was gebleven, was ik al dood geweest.

Maar ook in Amsterdam voel ik me niet helemaal thuis. Ik denk dat ik wekelijks word gediscrimineerd. Ik durf bijvoorbeeld niet naast een dure auto te staan. Mensen geloven niet dat ik de eigenaar ben, denken dat ik hem wil stelen. Wel heb ik hier veel vrienden. Meer dan Nederlanders vrienden hebben.

Vier en vijf mei zijn de enige dagen waarop ik het gevoel heb dat Nederland mij begrijpt. De verhalen over de oorlog gaan over waar ik in geboren ben. Op andere dagen maken we ruzie over de stomste dingen. Nederland moet gewoon stoppen met zeiken en zich realiseren dat het hier hartstikke goed is. Ik ben vluchtelingenambassadeur en geef gastlessen op scholen om de participatie van de vluchtelingen in de Nederlandse samenleving te bevorderen en om mensen bewust te maken van het feit dat ze het hier goed hebben. Daarnaast is het voor mij tegelijkertijd een soort trauma therapie. Deze gesprekken en bewustwording zijn en blijven altijd nodig. We doen alsof vluchtelingen een nieuw fenomeen zijn, maar ik heb dat negentien jaar geleden allemaal al meegemaakt.’


180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen