Vitalie

Moldavie

Dit is
Vitalie Ceban (1987)|

Vaderland
Moldavië

In Nederland sinds
2003

Beroep
Interieurbouwer

Dol op
Koken met zijn gezin

Wil altijd nog
Een eigen bedrijf opbouwen

Wil begraven worden
Naast de Nistru rivier in Moldavië

‘Ik was veertien jaar oud toen ik naar Nederland ben gevlucht. Ik was samen met mijn moeder en mijn broertje en het was niet per se gepland dat we naar Nederland gingen. We wilden vooral weg uit Moldavië. De arbeidsomstandigheden waren daar slecht en de corruptie enorm. Als ik wilde studeren, moest mijn moeder naast collegegeld betalen ook docenten omkopen zodat ik kans kon maken op goede cijfers. Wat is het dan waard? We wilden naar een plek waar onze meningen er wel toe deden, waar betere ontwikkelingsmogelijkheden waren en ook betere zorg.

Het risico van de vlucht naar het Westen was het waard. Uiteindelijk kwamen we in 2005 in Amsterdam wonen. Ik was gelijk verliefd op de stad. Ik zag hier goede welvaart en veel drukte. Ik had inmiddels heel Nederland gezien en ik vond het allemaal niks. Sombere plekken en gesloten gemeenschappen. Maar hier had ik gelijk een glimlach op mijn gezicht. Het is hier altijd druk, er zijn prachtige gebouwen, betoverende grachten en veel musea.

Mijn interesse ligt vooral bij de historische gebouwen. Ik heb vaak over de Apollolaan gelopen en de architectuur bekeken. Zuid herken ik nu al niet meer zoals het elf jaar geleden was, maar ook de Zuidas vind ik prachtig ontwikkeld. Ik woon nu zes jaar in Noord en heb het Centraal Station letterlijk zien transformeren. Ik zit zelf ook in de bouw. Ik heb een interieurbouw bedrijf en verbouw graag monumentale woningen. De geschiedenis van het gebouw is daarbij heel belangrijk. De soorten voeg van toen, de hardheid van de steen en de oorspronkelijke constructie methodes. Ik leer de hele tijd. In de Tweede Wereldoorlog is alles verwoest in Moldavië, alles is plat gebombardeerd. Hier is het prachtig dat er zoveel intact is en daar moet je zuinig op zijn.

Ik wil mijn nalatenschap hier opbouwen voor mijn kinderen en kleinkinderen, maar toch wil ik in Moldavië begraven worden. Niet uit melancholie, maar omdat de grond hier al zo dichtbevolkt en plat is en 70% van het land ligt ook nog onder water. In Moldavië is grond genoeg, prachtige natuur en bergen waar herders met schapen door heen lopen. Daar wil ik dan wel liggen onder die blauwe hemel. In Nederland is cremeren heel normaal, maar in Moldavië is dat ongewoon.

Maar ja dat zeg ik nu. Dat kan over dertig jaar zo maar anders zijn. Ik zei ook ooit dat ik nooit een tattoo zou nemen of zou gaan roken. En nu heb ik twee tattoos en rook voor de gezelligheid mee.’

60 Amsterdammers hebben de Moldavische nationaliteit


180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen