Greta

Suriname

Dit is
Greta Post Pindon (1935)

Woont in
Centrum

Vaderland
Suriname

In Nederland sinds

1941

Beroep
gepensioneerd

Dol op
Soap The Bold & The Beautiful

Eerste indruk Amsterdam
zag voor het eerst in haar leven sneeuw

Suriname in Amsterdam
De kerk, de Pinkstergemeente in West. Daar heb ik contact met Surinaamse mensen. Elke zondag ga ik naar de dienst en elke woensdag ga ik naar de club voor vijfenvijftigplussers.

‘In 1980 ben ik naar Amsterdam gekomen. Mijn dochter woonde hier en zij ging trouwen. Ze heeft me voor haar huwelijk over laten komen en vroeg me toen of ik niet wilde blijven. Ik zei: “We kunnen het proberen.” In Suriname had ik, op mijn twee kinderen na, niet veel meer. Ik was gescheiden van mijn man en mijn oudste zoon was overleden toen hij 10 was. Mijn zus en andere familieleden woonden al in Nederland. In Amsterdam ontmoette ik mijn tweede man, in de supermarkt tijdens het boodschappen doen. We maakten een babbeltje en zo hebben we elkaar leren kennen.

Mijn man is inmiddels overleden. Hij heeft een hartinfarct gehad. ’s Ochtends ging hij nog gewoon naar zijn werk, maar daar voelde hij zich niet zo lekker dus zijn baas heeft hem naar huis gestuurd. Op de één of andere manier is hij op weg naar huis halverwege uit de bus gestapt en op een bankje gaan zitten. Een voorbijganger zag hem zo zitten en heeft hem naar het ziekenhuis gebracht. Om 17:00 uur dacht ik: “Hij moet zo wel komen”, want hij was nooit te laat. Maar toen kreeg ik een telefoontje van het ziekenhuis, of ik kon komen. Waarom, dat vertelden ze niet. Ik heb een vriendin gebeld en zij heeft me er met de auto naartoe gebracht. Toen ik aankwam in het ziekenhuis was hij al overleden. Hij was pas vijftig jaar. Ik was toen drieënvijftig. Daarna heb ik nooit meer een vriend gehad.

Ik houd van Amsterdam en zou nergens anders willen wonen. Echt niet! Waar ik wel bang voor ben, is de toenemende criminaliteit. Het maakt me angstig. Ik kijk daarom ook geen Opsporing Verzocht meer. Ik woon al dertig jaar in hetzelfde appartementencomplex. Daar woon ik fijn, maar de buren zijn niet zo leuk meer tegen elkaar als vroeger. Ze maken wel een praatje op de veranda, maar er wordt niet op je gelet. Als ze iemand een paar dagen niet hebben gezien, valt ze dat niet eens op.

Er wordt hier in Nederland niet goed voor ouderen gezorgd. Voor mensen die hier geboren zijn en de oorlog hebben meegemaakt, worden bejaardentehuizen gesloten. Ze moeten in hun eigen huis blijven wonen, maar wie moet er dan voor ze zorgen? Ik woon ook zelfstandig. Eén keer per week krijg ik hulp met het schoonmaken, maar verder doe ik mijn boodschappen zelf en strijk en was ik nog zelf. Zolang ik zelfstandig kan blijven wonen, doe ik dat. Daarna ga ik naar een bejaardentehuis, als dat er dan nog bestaat. Ik wil mijn kinderen niet belasten met de zorg voor hun bejaarde moeder.’


5.236 Amsterdammers hebben de Surinaamse nationaliteit

180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen