Kalsang

Tibet

Dit is
Kalsang Namgyal (1978)

Vaderland
Tibet

In Nederland sinds
2006

Beroep
Zelfstandig ondernemer

Eerste indruk van Amsterdam
Sneeuw met een strakblauwe lucht en heldere zon

Dol op
Motor rijden en Aziatisch eten 

‘Ik werkte als reisleider in Tibet en mijn Nederlandse vrouw werkte als reisleidster in Azië. Zij kwam met een groep toeristen naar Tibet en zo hebben wij elkaar ontmoet. We werden verliefd en zijn uiteindelijk in Lhasa (Tibet) getrouwd. Eerst hebben we daar gewoond en later samen door Azië gereisd. Toen ik Nederland ook weleens wilde zien, zijn we ernaartoe gegaan op vakantie. Reizen buiten Tibet ging niet zo makkelijk als het lijkt. Voor een Tibetaan is het moeilijk om een paspoort te krijgen. Wij moeten een Chinees paspoort aanvragen, omdat we tegenwoordig officieel bij China horen en daar is in mijn geval meer dan een jaar overheen gegaan.

In eerste instantie kreeg ik een Nederlands visum voor drie maanden en na die periode wist ik: ik wil in Nederland, of beter gezegd in Amsterdam, blijven. Ik voelde mij er thuis. Tot groot verdriet van mijn moeder die eigenlijk nog steeds liever zou willen dat ik terugkom. Helaas is het alweer bijna vier jaar geleden dat ik voor het laatst terug ben geweest. Ik heb inmiddels de Nederlandse nationaliteit en een Nederlands paspoort. Omdat ik een Tibetaan ben met een westers paspoort is het bijna onmogelijk om een visum voor China te krijgen. Ik zou dolgraag gaan, helemaal omdat ik nu een zoontje heb die in oktober zeven wordt, maar dat is dus lastig. Hij is er geweest toen hij net een was, maar weet daar zelf niets meer van.

Ik vertel mijn zoon veel over Tibet. Over mijn eigen jeugd en over basisdingen die ik van mijn ouders heb meegekregen: stelen, liegen en gokken, nooit doen! En behandel andere mensen zoals je zelf behandeld wil worden, heb respect voor elkaar.

Ik voel me ontzettend thuis in Amsterdam. De diversiteit, het dynamische, de innovatie, het internationale. Overal waar je loopt, kom je allerlei culturen tegen. Je kan hier alles doen, er is veel vrijheid. Je kan zijn wie je bent en zeggen wat je wil zeggen. In het begin moest ik daar wel een beetje aan wennen. Vooral dat kinderen ook alles kunnen en mogen zeggen tegen hun ouders of studenten tegen hun docenten. Een eigen mening hebben. Mijn zoon heeft dat ook. En ik houd daar stiekem toch van. Ik was zelf als kind ook zo, maar door de Tibetaanse cultuur was ik niet gewend om dat zo uit te spreken. Ook al vond ik dat het niet klopte wat een leraar beweerde of had ik daar een ander idee over, dan zei ik dat niet. In Tibet komt dat onrespectvol over. Respect is heel belangrijk, maar je mening kunnen uiten ook. Ik vind het mooi dat mijn zoon dat wel kan doen hier.’

180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen