Theo

Rwanda

Dit is
Theo Mutesa (1988)

Vaderland
Rwanda

In Nederland sinds
1999

Beroep
Student gezondheidswetenschappen

Eerste indruk van Amsterdam
Iedereen in dikke jassen

Rwanda in Amsterdam
De buurt rond Ganzenhoef

Dol op
Basketbal

‘Mijn ouders, mijn drie broers en ik zijn in 1994 gevlucht voor de oorlog en de genocide in Rwanda. Toen de oorlog begon, was ik zes jaar. Natuurlijk heb ik in die tijd wel dingen gezien die op oorlog wezen, ik zag soldaten op straat en tanks voorbijkomen, maar ik had nog geen referentiekader. Pas in Nederland drong het tot me door. “Oh daarom hoorden we al die schoten.” En: “Daarom kwam die ene oom eerst heel vaak langs en daarna nooit meer.” Ik begreep toen pas wat er was gebeurd.

 
Wat me als eerste opviel in Amsterdam waren de hoge gebouwen. Het waren de hoogste die ik ooit had gezien. En we kregen allemaal spullen, zoals jassen en warme kleding. Tweedehands weliswaar, maar dat zag ik toen niet. Als klein jongetje was ik er enorm onder de indruk van dat we zoveel dingen kregen. Het eerste adres waar we terecht konden, was in Amsterdam en we zijn er nooit meer weggegaan. Ik ben heel blij dat ik hier woon. Bijvoorbeeld door het feit dat hier veel verschillende culturen samen in een stad wonen, je kan aan de hand van iemands uiterlijk niet raden of het een Nederlander is of niet. Voor hetzelfde geld is het iemand uit Bosnië bijvoorbeeld. Ik voel me heel erg een Amsterdammer/Hollander, vooral als ik niet in Amsterdam ben. Dan merk ik pas hoeveel ik van Amsterdam houd en hoeveel ik haar mis.

 

Ik ben net terug uit Rwanda, waar ik negen maanden stage heb gelopen. Ik merkte in het begin dat ik continu aan het vergelijken was. Dat men in Amsterdam wel op tijd komt. Of dat in een Amsterdamse winkel of Amsterdams restaurant het personeel je met een glimlach ontvangt en vraagt waar ze je mee kunnen helpen. In Rwanda kan je gerust een tijd aan een tafeltje in een restaurant zitten, zonder dat er een serveerster naar je toe komt om de bestelling op te nemen. En wanneer ze komt, heeft ze niet altijd een glimlach op haar gezicht.

 

Maar na verloop van tijd was ik juist aan het relaxte van Rwanda gewend en eenmaal terug in Nederland moest ik juist weer wennen aan het Nederlandse tempo. Ik had niet van mezelf verwacht dat dat me ging overkomen. Ik vind het soms ook tegenstrijdig dat ik het in Nederland leuk vind om uniek te zijn met mijn donkere uiterlijk, maar dat ik het net zo fijn vind om er in Rwanda net zo uit te zien als alle andere Rwandezen en juist niet opval.’ 

34 Amsterdammers hebben de
Rwandese nationaliteit

180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen