Zamira

Tadzjikistan

Dit is
Zamira Juraeva (1982)

Vaderland
Tadzjikistan

In Nederland sinds
2009

Beroep
Analiste

Mist
Groente en fruit uit haar land

Eerste indruk van Amsterdam
Koud, moest voor het eerst in haar leven een jas aan in de zomer

Tadzjikistan in Amsterdam
Dat is bij haar thuis: ik kook graag de traditionele maaltijden zoals oshi palov

‘In 2009 kwam ik naar Amsterdam. Mijn man woonde hier al als expat en na ons huwelijk ben ik ook hier komen wonen. Daarvoor was ik nog nooit in Amsterdam geweest. Ik had wel iets van een plaatje in mijn hoofd, maar ik wilde het vooral zelf ervaren en ontdekken, dus ik trok me niet te veel aan van wat anderen over de stad vertelden. Het was eind april toen ik aankwam en wat ik me het best kan herinneren, is dat ik het heel erg koud vond. In Tadzjikistan is het zeven maanden per jaar zomer en echt lekker warm. Hier moet ik me heel goed inpakken met veel laagjes.

Wat me ook gelijk opviel, was dat mensen op straat naar je lachen of je groeten. In het begin keek ik steeds achterom of ik me misschien vergiste, maar mensen zijn hier echt vriendelijk. In mijn land betekent zo’n begroeting altijd iets. Iemand heeft dan een geheime agenda. Ik vind dat groeten heel fijn en ik ben nu zelf de eerste die ‘hoi’ zegt als ik langsloop. Daarnaast heb ik diep respect voor moeders die met drie kinderen op één fiets kunnen fietsen. Ik durf niet eens met één te fietsen. Hoe krijgen ze het voor elkaar?

Kinderen krijgen is hier ook echt anders geregeld. In Tadzjikistan ga je al een paar dagen voor je bevalling naar het ziekenhuis en na de bevalling blijf je minstens nog een week. Hier sta je, als alles goed is, na drie uur weer buiten. En thuis bevallen is bij ons al helemaal niet iets waar je voor zou kiezen, dat overkomt je meer als je buiten de stad woont en niet op tijd naar het ziekenhuis kon komen. Ik vind het mooi dat het hier wel kan, maar ik ben blij dat ik mijn twee kinderen in het ziekenhuis heb gekregen.

Amsterdam heeft mij wel veranderd. Niet alleen eet ik nu brood voor de lunch, iets wat in Tadzjikistan echt heel raar is, daar eet je alleen maar warme maaltijden. Maar Amsterdam heeft mij ook geleerd om geduldig te zijn. Bijvoorbeeld door het leren van de taal. Ik kon ’s avonds echt in huilen uitbarsten, maar met geduld kom je er uiteindelijk wel. Ook hoef je je in Amsterdam minder te beschermen voor een harde mentaliteit. In Tadzjikistan moet je je echt beschermen tegen de hardheid en kleinerende opmerkingen van bijvoorbeeld je baas.

De weg door het Amsterdamse bos geeft mij een veilig en romantisch gevoel. Als ik de kans krijg om die route te nemen, doe ik het gelijk. Prachtig groen, beetje donker. Voelt als thuis, maar helemaal niet als Tadzjikistan.’

7 Amsterdammers hebben de Tadzjiekse
nationaliteit

180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen