Belle

Indonesië

Dit is
Belle Stokhof (1974)

Vaderland
Indonesië

In Nederland sinds
1985

Beroep
Coach en Trainingsacteur

Dol op
Salsadansen en chocolade

Indonesië in Amsterdam
Hhet Tropenmuseum

Wil altijd nog
Een platform oprichten voor geadopteerden

Ik ben geadopteerd door mijn Nederlandse ouders. Ik haat het woord adoptieouders en zeg dat ‘Nederlands’ ervoor ook alleen maar om het verhaal duidelijk te maken, want voor mij zijn het mijn ouders.

Mijn Indonesische moeder was de minnares van een zeeman. Hij was getrouwd, maar beloofde met mijn moeder te trouwen zodra de baby, ik dus, geboren was. Dat gebeurde niet. In plaats daarvan heeft hij mij, toen ik drie maanden oud was, weggehaald bij mijn moeder en naar een weeshuis gebracht. Mijn Indonesische moeder wist van niks. Nu ik zelf kinderen heb, vind ik dit verhaal nog heftiger dan daarvoor.

Mijn Nederlandse ouders woonden in Kupang, op het eiland Timor. Ze hadden al een biologische zoon en ze wilden graag meer kinderen. Alleen de omstandigheden om daar een kind te krijgen waren niet zo goed en er waren heel veel weeskinderen in Indonesië, dus besloten ze te adopteren. Ook mijn zus is geadopteerd. We hebben elf jaar als gezin in Jakarta gewoond en in 1985 gingen we naar Nederland.

Mijn ouders zijn rasechte Amsterdammers, mijn oma Marietje ook, en dus gingen we elke twee jaar naar Nederland. Mijn eerste herinnering was van toen ik een jaar of vijf was en we naar de markt gingen. Daar schreeuwden de mannen hard in plat Amsterdams. Machtig interessant vond ik dat.

In Indonesië leefde ik in een vrijwel witte gemeenschap. Ik zat op een Nederlandse internationale school en er waren misschien vier andere kinderen ook geadopteerd. Het is best gek wat dat met je doet. Ik dacht eigenlijk dat ik blank was. Het is een soort Bounty-effect, bruin van buiten en wit van binnen. Mensen spreken me ook vaak in het Engels aan, gister nog in een winkel. Vroeger nam ik dat mensen kwalijk, maar nu denk ik: “Ja ik heb ook gewoon een Aziatisch uiterlijk.” Ik geef natuurlijk in zo’n geval wel op mijn allerbekaktst in het Nederlands antwoord. Ik heb nu zelf kinderen met een Nederlandse man. Ik zie hem dan zo lopen met onze zoontjes met mijn Indonesische genen en dan denk ik: “Jeetje het is nu omgekeerd.”

Amsterdam geeft mij een gevoel van vrijheid. Daarmee bedoel ik dat ik me gezegend voel, omdat vrouwen kunnen lopen in kleding die ze zelf willen dragen en dat we vrij zijn om te zeggen wat we denken. En ondanks dat er genoeg discussie over tolerantie is, vind ik Amsterdam heel tolerant.’

1.891 Amsterdammers hebben de Indonesische nationaliteit

 

180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen