Neira

Joegoslavië

Dit is
Neira Becar (1983)

Vaderland
Joegoslavië (voormalig)

In Nederland sinds
1993

Woont in Amsterdam
14 jaar

Wijk
Amsterdam Oost

Beroep
Medewerker VU International Office

Joegoslavië in Amsterdam
‘Met mensen uit voormalig Joegoslavië samen zijn, eten en
Šljivovica (zelfgestookte jenever) drinken en Sevdah luisteren, de traditionele muziek die nog steeds geluisterd wordt. Liederen die de ziel dragen van het land en de cultuur.’

Mist
‘Hoe je je voelt als je daar bent. Als ik in het vliegtuig zit en daar land, dan krijg ik een bepaald gevoel. Dat gevoel mis ik. Als ik bij de douane in Sarajevo mijn paspoort geef en de douanemedewerker me bij mijn voornaam noemt en zegt: “Goed dat je weer hier bij ons bent.

Wil altijd nog
Naar het Anne Frankhuis

‘Ik was tien jaar oud toen ik moest vluchten uit Sarajevo. Ik herinner me nog alles uit die tijd. Bijvoorbeeld de eerste keer dat er een granaat insloeg in een buurthuis en wij met zijn allen naar de kelder renden om te schuilen. En dat mijn moeder, broertje, zusje en ik, toen de oorlogssituatie voortduurde, naar Kroatië vluchtten omdat het daar iets veiliger was dan in Bosnië. Mijn vader was achtergebleven en er waren geen werkende telefoonlijnen, dus contact met hem was onmogelijk. We hebben een jaar lang niet geweten of hij nog leefde. Pas na dat jaar kon mijn vader ontsnappen en naar ons toekomen, en wisten we pas dat het goed met hem ging. Het was zo onwerkelijk dat hij er opeens weer was.

Omdat de situatie in Joegoslavië instabiel bleef, zijn we naar Nederland gegaan. In de tijd dat wij als vluchteling naar Nederland kwamen, waren mensen nog oprecht geïnteresseerd en gechoqueerd over hoe het zover had kunnen komen. Ze waren veel menselijker dan nu. Tegenwoordig wordt er alleen naar aantallen gekeken, zonder dat mensen zich verdiepen in wat vluchtelingen allemaal hebben meegemaakt. Maar laat één ding duidelijk zijn: de keuze om te vluchten, is geen keuze. Dat is een overlevingsinstinct. Je kan je niet voorstellen, vanuit je veilige huis of appartement in een niet-oorlogsgebied, hoe het is om weg te moeten rennen voor een granaat.

Ik zou in geen enkele andere stad in Nederland kunnen wonen. Dat is geen disrespect naar andere plaatsen, maar ik zie de waarde van Amsterdam in. De Nederlandse tolerantie wordt soms overschat. Tolerantie is niet hetzelfde als acceptatie. Het oké vinden dat iemand bestaat, is wat anders dan iemand echt accepteren. In Amsterdam komt die acceptatie het meest naar voren.

De eerste keer dat ik na de oorlog terugging naar Sarajevo was heel zwaar. Ik was in de straat waar ons huis in stond en realiseerde me heel pijnlijk dat we uit dat huis verdreven zijn. Dat na ons verschillende families erin hebben gewoond en het uiteindelijk verwoest is. Het huis dat wij achtergelaten hebben, bestond niet meer in dezelfde vorm. Maar er zijn dingen die je kan vernietigen en er zijn dingen die altijd zullen blijven. Zoals de humor en het ‘zijn’ van de Bosniër. Een mooi voorbeeld hiervan is een prachtige foto van een vrouw, genomen in de ergste periode van de oorlog. Ze draagt hoge hakken en haar make-up is tot in de puntjes verzorgd. Op deze manier biedt ze weerstand aan de oorlog. Een boodschap aan de sluipschutters: als ze al moet gaan, dan met trots en een opgeheven hoofd.’

27 Amsterdammers hebben de Joegoslavische nationaliteit

180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen