Inti

Cuba

Dit is
Inti Hernandez (1976)

Vaderland
Cuba

In Amsterdam sinds
2005

Woont in
West

Beroep
Beeldend kunstenaar

Dol op
Het gezonde verstand en fietsbeleid in Amsterdam.

Wil altijd nog
Verloren raken in de stad en ontdekken wat deze te bieden heeft.

Mist
Het oogcontact in de stad. Als je hier in de tram zit tijdens spitsuur kijkt niemand elkaar aan. Dat is in Cuba wel anders!’

Favoriete plek
‘Mijn buurt, het begin van de Kinkerstraat. Daar krijg ik echt het buurtgevoel. Het is gezellig en ik houd daarvan! Het doet me een klein beetje aan Cuba denken. Het feit dat mensen in je buurt je kennen. Als ik bij de groenteman kom met mijn zoontje en hij een praatje met me maakt en een banaan geeft aan mijn zoon, dan kan ik daar echt van genieten. Of als we bij de viswinkel een praatje maken over de familie. Het is het soort leven dat je meer verwacht in een klein dorpje dan in de grote stad.’ 

‘Ik ben een kunstenaar en via mijn kunst kreeg ik de gelegenheid om in Amsterdam te werken en wonen. Hier ontmoette ik mijn Nederlandse vrouw, met wie ik inmiddels een dochter en een zoon heb. Met mijn kinderen spreek ik uitsluitend Spaans. Mijn moeder zou me wat aandoen als ik ze geen Spaans zou leren en zij niet met ze zou kunnen praten. Ze vindt het heel moeilijk dat ik hier woon. Ze mist haar zoon en ze mist het dat ze in het dagelijks leven geen oma kan zijn.

Mijn moeder is één keer bij ons in Amsterdam geweest. Dat was meteen de eerste keer dat ze buiten Cuba kwam. Ik denk ook niet dat ze nog een keer terugkomt. Ten eerste is ze al oud en houdt ze van haar dagelijkse bedoening thuis. Maar ze heeft ook andere waarden dan Nederlanders. Toen ik haar meenam naar het Van Gogh Museum, keek ze in de souvenirshop rond en viel van de ene verbazing in de andere. Ze zei: “Inti, Van Gogh was een artiest in Frankrijk die nieuwe dingen probeerde en hij werd toen door niemand begrepen. Hij leidde een treurig leven en uiteindelijk heeft hij zelfmoord gepleegd. Wat is dit dan een vreemde manier om zijn leven te vieren en hem te eren.” De afbeeldingen van zijn werken op kopjes en theelepeltjes. Een gum in de vorm van zijn hoofd op het uiteinde van een potlood gespietst. Al die artikelen, ze keek haar ogen uit. En door er door haar ogen naar te kijken, besefte ik me in wat voor consumptiemaatschappij wij hier eigenlijk leven.

Voor mij is het een verrijkende ervaring om hier te zijn. Ik heb de kans gekregen om te exposeren bij de toonaangevende galerie Ron Mandos en ik leer hoe je alles zakelijk regelt. Ik houd echt heel veel van mijn land en ik hield ook van het leven dat ik in Cuba leidde. In Cuba leer je improviseren en in Nederland leer je beter plannen, al is het belangrijk om niet teveel te willen controleren om teleurstelling te voorkomen als dingen anders lopen. De Cubanen zijn veel minder gestrest. Een burn-out bestaat dan ook niet in Cuba. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik van beide werelden wat in me heb. Ik voel me daardoor zeer in balans.’

127 Amsterdammers hebben de Cubaanse nationaliteit

180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen