Dalton

Saint Kitts-Nevis

Dit is
Dalton Noland (1967)

Vaderland
Saint Kitts-Nevis

In Nederland sinds
1967

Woont in Amsterdam
11 jaar

Woont in
Centrum 

Beroep
Ondernemer

Favoriete plek
‘Ik vind het heerlijk om de stad op te snuiven en buiten de deur te eten. In restaurants waar ze je kennen of juist in nieuwe restaurants. Mossel en Gin in het Westerpark bijvoorbeeld, daar is het net alsof je op Ibiza zit. En ook absoluut favoriet: Toscanini op de Lindengracht. En Winkel op de Noordermarkt. De appeltaart daar! De aller-lekkerste. Ik ging daar vaak met mijn neefje naartoe. Hij kon de taart nooit helemaal op en dan zei ik: “Begin jij maar bij de punt”, zodat de korst, het aller-lekkerste stuk, voor mij overbleef.’ 

Wil altijd nog
Een groot feest geven in de Westerkerk

 

‘Ik ben geboren in een Brits legerhospitaal in Duitsland, met een vader uit Saint Kitts en een moeder uit Nederland. Mijn vader zat in het leger en was in Duitsland gestationeerd. Mijn moeder werkte in het weekend op de legerbasis en zo hebben zij elkaar ontmoet. Ik ben opgegroeid in Zuid-Limburg. In 2005 kwam ik naar Amsterdam. De stad trok me aan. Ik voel me hier zo thuis dat als ik in het buitenland ben en mensen vragen waar ik vandaan kom, dat ik niet Nederland zeg, maar Amsterdam. Mijn eerste herinnering aan Amsterdam is een klassenuitje van de middelbare school naar De Nederlandse Bank. Daar troffen we allemaal lege vakjes aan, de waardevolle spullen waren weggehaald. “Dat doen we altijd als er scholen langskomen”, werd ons verteld. Wij, de jongens en meisjes uit Limburg, waren ontzettend beledigd. We werden indirect beticht van eventuele diefstal. Dat zouden we toch nooit doen! Wij kwamen uit Limburg, en “zoiets doe je niet”.

Saint Kitts aan mij, is mijn vader. Natuurlijk kreeg ik een speciaal gevoel toen ik daar voor het eerst kwam en vond ik het mooi dat Kim Collins wereldkampioen 100 meter sprint werd. Het is een deel van mijn roots. Net als Limburg. Ik zal Limburg en Saint Kitts nooit verloochenen. Omdat het een voormalig kolonie van Groot-Brittannië is, zijn we ook behoorlijk Brits opgevoed. Als ontbijt aten we witte bonen met tomatensaus en bacon. En met kerst altijd kalkoen, Yorkshire pudding en Johnny cakes. Een soort scones, maar dan voor het avondeten. Toen we klein waren, kregen we wiskunde van mijn vader. Maar de stof haalde hij uit zijn universiteitsboeken terwijl ik nog op de lagere school zat. Natuurlijk veel te moeilijk, maar toch doorzetten. Als vriendjes vroegen of ik kwam spelen, mocht dat niet. Ik moest binnen blijven tot het af was. Voor hem was het zo belangrijk dat wij gingen studeren. Zijn kleur is voor hem veel meer een issue, zeker in de tijd dat hij in NL arriveerde. Ik moest studeren van hem. Dat was zijn manier van liefde geven.

Ik merk dat ik bij de opvoeding van Samuel, het zesjarige zoontje van mijn vriendin, wel enige aspecten meeneem uit mijn eigen opvoeding. Soms is hij daar nu niet zo blij mee, maar hopelijk later als hij achttien is wel. Ik vind het belangrijk dat ouder en kind een rolpatroon hebben. Ouders moeten niet in de eerste plaats vrienden van hun kinderen willen worden. Als je echt van iemand houdt, moet je ook streng zijn en grenzen kunnen stellen. En leren omgaan met tegenslag. Ik leer Samuel nu bijvoorbeeld fietsen. Als hij valt, rent zijn moeder meteen naar hem toe alsof er een wereldramp is gebeurd. Ik check of hij oké is en sommeer hem dan weer op te stappen en door te gaan. Dat zijn gewoon de verschillende rollen. Ze moeten uiteindelijk klaargestoomd worden om de wereld in te gaan… en aan te kunnen.’

2 Amsterdammers hebben de nationaliteit van Saint Kitts en Nevis 

180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen