Beylula

Eritrea

Dit is
Beylula Yosef (1987)

Vaderland
Eritrea

In Nederland sinds
1988

Woont in
Zuidoost

Beroep
Eigenaar drukkerij Love + Ink

Wil altijd nog
Een boek schrijven

Dol op
Fotograferen

Mist
De keren dat ik terug ben geweest, zag ik heel duidelijk wat mijn moeder altijd heel erg mist: warmte en het echte samenzijn. Dat is hier toch heel anders. Ik vraag me soms echt af hoe mijn ouders hier hebben kunnen overleven.’

Eritrea in Amsterdam
Azmarino, het restaurant van mijn vader in de Tweede Sweelinckstraat in de Pijp, waar je bijvoorbeeld Injera kan eten. Dat lijkt op een pannenkoek met erop allerlei verschillende dingen. Je eet het met je handen en je eet het met z’n allen van een groot bord. Het collectieve van Eritrea zie je hierin terug.’

 

 ‘Ik was een baby van tien maanden oud toen ik in 1988 in Amsterdam terecht kwam. Mijn ouders zijn hierheen gevlucht omdat er oorlog was in Eritrea. Ik heb daar zelf uiteraard geen herinneringen aan en mijn ouders willen of kunnen daar niet over praten. Ik weet alleen dat ze weg wilden om, vooral voor de kinderen, een betere toekomst te krijgen. Ik ben Eritrees opgevoed, heel gastvrij en warm. In Eritrea staat de deur altijd voor iedereen open. En we zijn heel erg gericht op familie. Die collectieve cultuur is altijd bij me gebleven en ik ben heel blij dat ik mensen om me heen heb die er altijd voor me zijn. In Nederland is familie voornamelijk het gezin: de vader, moeder en kinderen. In Eritrea is familie de hele gemeenschap en dat kan ook een hele straat zijn. Er is geen individualistische kijk op de wereld.

Ik woon in Zuidoost met drie huisgenoten, maar ik heb overal in Amsterdam gewoond. Ik ben opgegroeid in Amsterdam West, in Bos en Lommer en daar ben ik heel blij mee. Het heeft me zo verrijkt. Al die verschillende culturen en religies die ik er heb ontmoet, daardoor heb ik op jonge leeftijd geleerd verbinding te voelen met andere mensen. Aan de andere kant leven Amsterdammers vaak ook langs elkaar heen, in plaats van dat ze samenleven. En er zijn nog steeds culturen die maar niet tot elkaar komen. Daar word ik soms weleens moedeloos van, maar ik blijf hoop houden. Ik organiseer evenementen waar mensen van verschillende achtergronden en religies op afkomen.

Zo heb ik inmiddels al twee keer op 5 december, samen met kunstenaar Frouwkje Smit een bijeenkomst georganiseerd Pak je avond in de Tolhuistuin. Artiesten en singer-songwriters uit heel Nederland komen er optreden en vertellen hun verhaal. Mijn moeder maakt Eritrees eten. En het doet me dan zo goed als ik iemand van boven de zeventig jaar, die nooit iets anders eet dan Hollandse kost, van mijn moeders eten zie genieten. Het is niet louter een sinterklaasfeest. Het is ook een ode aan Nelson Mandela, die op 5 december gestorven is. Maar bovenal is het waar het sinterklaasfeest altijd voor bedoeld is: samenzijn.

Ook ben ik met twee vriendinnen een letterpressbedrijf begonnen: Love+Ink, in wenskaarten voor al die verschillende culturen en tradities. Dus niet alleen kerstkaarten, maar ook suikerfeestkaarten. Niet alleen Nederlands nieuwjaar, maar ook Chinees nieuwjaar. En uiteraard alles in allerlei verschillende talen.’

253 Amsterdammers hebben de Eritrese nationaliteit

180Nationalities.TextByStorySupply

Ontdek andere verhalen